जीवनात आलेल्या माणसांना कधीच पर्याय नसतो..... असते ती तडजोड....

कोणीही कितीही चांगला भेटला तरी गेलेल्या व्यक्तीची कमी भरून काढू शकत
नाही.... नवीन येणारी माणसे आधीच्यांपेक्षा जास्त सुख देत असतील कदाचित पण
माणूस फक्त सुखातच मोजता येत नाही ना.....??

त्या व्यक्तीसोबत घालवलेले क्षण, त्याचा सहवास, ती व्यक्ती नसण्याचे दु:ख सारं
युनिक असतं, ते परत कधीच मिळू शकत नाही.....

नवीन आलेल्या व्यक्तींसोबत अगदी तशाच प्रकारचा प्रसंग आला कि आपल्याला जुन्या
व्यक्तींची आठवण येणं साहजिकच....

आपण कधी कधी स्वतःलाच आठवत असतो... मी असा होतो..तसा होतो... आपण स्वतःच्या
गतकाळाची देखील कमी भरून काढू शकत नाही मग जीवनात येऊन गेलेल्या व्यक्तींची
कशी काढणार....???

*जिथे बोलण्यासाठी "शब्दान्ची" गरज नसते,
आनन्द दाखवायला "हास्यची" गरज नसते,
दुःख दाखवायला "आसवान्ची " गरज नसते,
न बोलताच ज्यामध्ये सारे समजते
ति म्हणजे " मैत्री*


*जो रक्ताची नातीच काय पण परक्याला पण खेचून आणतो
आपल्या ही मनाला तो जवळचा करून ठेवतो
आपल्या सुख दु:खात तो स्वत:ला सामावून घेतो
हीच मैत्री .......तो विश्वाचा एक धागा असतो*

*जे जोडले जाते ते नाते
जी जडते ती सवय
जी थांबते ती ओढ
जे वाढते ते प्रेम
जो संपतो तो श्वास
पण निरंतर राहते ती मैत्री आणि
फ़क्त प्रेम ..................*

काही नाती

*जीवनात नाती तशी अनेकच असतात,
पण ती जपणारी लोक फार कमीच असतात......

काही नाती असतात रक्ताची,
तर काही हृदयाची......

काही नाती असतात जन्मो-जन्मीची,
तर काही.. ' काही क्षणापुरतीची '.......

काही नाती असतात,
केसांसारखी न तुटणारी,
पण वेळ आलीच तर वाकणारी.....

काही नाती असतात,
लांबुनच आपले म्हनणारी,
जवळ गेल्यावर मात्र दूर करणारी.....

काही नाती असतात,
पैशाने विकत घेता येणारी,
तर काही प्रेमाने आपलेसे करणारी......

काही नाती असतात,
न जोडता सुद्धा टिकणारी,
तर काही जोडून सुद्धा तुटणारी......

जीवनात नाती तशी अनेकच असतात....

म्हणुनच म्हणतात ना.....

" हे जीवन एक रहस्य आहे,
तिथे सर्व काही लपवावं लागतं....
मनात कितीही दुःख असले,
तरी जगा समोर हसावं लागतं....!!!"*

" ओठांवर हास्य, बगलेत सुरी, नजरेत आपलेपणा, काळजात विष, विंचवाच्या
नांगीत विष तर सापाच्या डोक्यात विष.......!!! जनावरांच्या बाबतीत पटकन
सांगता तरी येत.......!!! 'माणूस' हा एकच असा प्राणी आहे की त्याच 'विषाच
मर्मस्थान' सापडलेल नाही........"

एवढसं स्वप्न

एवढसं स्वप्न पापणी मध्ये निजतं...
पापणी उघडताच सत्यबाहेर पडतं .....
पाखरु होऊन आभाळाला भिडतं....
वेळ संपल्यावर सर्वकाही उमजतं ....
यालाच कुणी तरी "जीवन" अस म्हणतं.

आयुष्यात

"आयुष्यात वाढणे हे अनिवार्य आहे पण पुढे
जाणे हे वैकल्पिक" आणि पुढे जायचे असेल तर
एक वास्तव लक्षात ठेवणे गरजेचे आहे
की बदल जसा निसर्गाचा नियम आहे
तसाच बदल हा विकासाचा देखील नियम
आहे......................

*लाल, हिरवा, निळा, पिवळा... अशे अनेक रंग... पण त्यातला खरा रंग कुठला...

*लाल, हिरवा, निळा, पिवळा... अशे अनेक रंग... पण त्यातला खरा रंग कुठला...
खरं सांगायचं तर कुठलाच नाही...
हे सगळे फक्त उघड्या डोळ्यांना दिसणारे भ्रम ...
इथेच माणसं चुकतात... डोळ्यांना जो उठून दिसतो त्यालाच ते खरा रंग मानतात...

एखादा विशिष्ट रं* *ग अगदी उठून दिसत असला तर त्यात सगळ्यात जास्त श्रेय असतं
स्वतः पाठीमागे राहून त्या रंगाला उठाव देणाऱ्या त्या पृष्ठभागाच...
जसं पांढऱ्या खडूची अक्षरं काळ्या black-board वरंच आणि रंगीबेरंगी चित्र
पांढऱ्या canvas वरंच उठून दिसतात...

पण आजूबाजूच्या वातावरणापेक्षा त्या रंगाला एक विशिष्ट उठाव देणाऱ्या
पाठीमागच्या पृष्ठभागाकडे माणसं नेहमी दुर्लक्ष करतात...
तारीफ होते ती नेहमी स्पष्ट दिसणाऱ्या अक्षरांची किंवा मोहक वाटणाऱ्या रंगीत
चित्रांची... black-board आणि canvas ची नाही...

आयुष्यातही अशे अनेक प्रसंग येतात जेंव्हा आपली स्थिती त्या पाठीमागच्या
पृष्ठभागासारखी होते...
श्रेय मिळतं ते उठून दिसणाऱ्या रंगांना, बोलून दाखवणाऱ्या व्यक्तींना...

अश्या वेळी आपण दुखी वाटून घेऊन नये...
सत्याकडे दुर्लक्ष्य करायची लोकांची नेहमीचीच सवय...
आपण फक्त, आपण मागे राहिल्यामुळे कुणीतरी 'दुसरं' उठून दिसतंय हा गोष्टीत
दिलासा मिळवावा...

ह्या दोन गोष्टी एकदा पचवल्या की मग black-board बनून राहण्यासारखी
मजा दुसऱ्या कशातच नाही...*
*

[image: Photo: लाल, हिरवा, निळा, पिवळा... अशे अनेक रंग... पण त्यातला खरा
रंग कुठला... खरं सांगायचं तर कुठलाच नाही... हे सगळे फक्त उघड्या डोळ्यांना
दिसणारे भ्रम ... इथेच माणसं चुकतात... डोळ्यांना जो उठून दिसतो त्यालाच ते
खरा रंग मानतात... एखादा विशिष्ट रंग अगदी उठून दिसत असला तर त्यात सगळ्यात
जास्त श्रेय असतं स्वतः पाठीमागे राहून त्या रंगाला उठाव देणाऱ्या त्या
पृष्ठभागाच... जसं पांढऱ्या खडूची अक्षरं काळ्या black-board वरंच आणि
रंगीबेरंगी चित्र पांढऱ्या canvas वरंच उठून दिसतात... पण आजूबाजूच्या
वातावरणापेक्षा त्या रंगाला एक विशिष्ट उठाव देणाऱ्या पाठीमागच्या
पृष्ठभागाकडे माणसं नेहमी दुर्लक्ष करतात... तारीफ होते ती नेहमी स्पष्ट
दिसणाऱ्या अक्षरांची किंवा मोहक वाटणाऱ्या रंगीत चित्रांची... black-board आणि
canvas ची नाही... आयुष्यातही अशे अनेक प्रसंग येतात जेंव्हा आपली स्थिती त्या
पाठीमागच्या पृष्ठभागासारखी होते... श्रेय मिळतं ते उठून दिसणाऱ्या रंगांना,
बोलून दाखवणाऱ्या व्यक्तींना... अश्या वेळी आपण दुखी वाटून घेऊन नये...
सत्याकडे दुर्लक्ष्य करायची लोकांची नेहमीचीच सवय... आपण फक्त, आपण मागे
राहिल्यामुळे कुणीतरी 'दुसरं' उठून दिसतंय हा गोष्टीत दिलासा मिळवावा... ह्या
दोन गोष्टी एकदा पचवल्या की मग black-board बनून राहण्यासारखी मजा दुसऱ्या
कशातच नाही...]
*